Yazmak..

   Perşembeyi Cumaya bağlayan gecenin sonlarına doğru at koşturuyor akrep ve yelkovan.Parmaklarım kaşınıyor tatlı tatlı,kavrayacak bir tükenmez kalem arıyorlar yanılmıyorsam.Tükenmez, evet tükenmeyecek yazabilecek içimden gelen onca kelimelere gebe olan duygularımı..
   Yazmak..Hunharca yazmak kelimeleri delik deşik edip hiç bir heceye hatta hiç bir kelimeye takılmadan yazmak istiyorum şu san..Baştan sona ve yahut sondan başa hiç bir önem arz etmiyor.
Yazamıyorum günlerdir ters giden bir şeyler var sezebiliyorum. Belki de düzeltmeliyim her zaman tersliklerde yazan ben bu kez bir düzlüğe mi çıkıyorum acaba? Bir fikir bile sunamayacak allak bullak olmuş zihnim. İtekliyorum dirseğimi biraz daha sürtünsün istiyorum kalemimin ucu o sararmaya yüz tutmuş kağıda fakat bu kez olmayacak galiba. Evet ne yazabilirim ki kendimin bile yorumlayamadığı o ruh halimi mi?
   Susmak diyorum. En iyisi susmak fakat onu da yeri geliyor beceremiyorum. Yıllar önce en güzel yaptığım şu son aylarda beni en çok zorlayan eylemdir sanıyorum. Çenem düşüyor toplamak hayli güç oluyor, o ince bilekli minik ellerimin o ağırlık altında ezilmesi elzem geliyor.
   Gülüyorum öyle içten öyle saf ve masumca gülüyorum ki! Birden tüm dünyaya -aynı vakitte- bahar getirebilecek kadar güçlü bir tebessüm bu.
Bilmiyorum. Yalnızca istiyorum, yalnızca doğrudur yalnız başıma. Tüm kalabalığın içinde bir başıma istiyorum. Az şekerli Türk kahvesi bitter çikolata mesela bu çok büyük bir mutluluktur zannımca benim gibi bir insana. Fakat benim istediğim mutluluk değil.     Huzur diliyorum Tanrıdan. Bir süper kahramanı ilave ediyorum derhal yanına.  Çok şey değil hem uçmasına bile gerek yok. Yalnızca dinlemeyi bilsin bana yeter diyorum. Kendimi anlatmaktan ziyade anlatırken kavramak istiyorum, net olmak istiyorum,ayna karşısında cesaretime yenik düştüklerimi o süper kahramanıma o dostuma o an..

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !